Temperatura ta wynosi – dla czystego żelaza 1050⁰C, natomiast dla stali z domieszką 1,5% węgla już 1380 ⁰C. Z tego względu cięcie tlenowe może być zastosowane jedynie do stali konstrukcyjnych niskowęglowych i niskostopowych (dopuszczalne domieszki: węgiel – do 1,5%; chrom – do 2%; nikiel – do 3%; krzem – do 4%). Płomień podgrzewający ustawiany jest 1,5 – 3mm od blachy. Gdy górna krawędź osiągnie temperaturę spalania żelaza (barwa żółto-czerwona) palnik jest unoszony w miarę wypływania rozżarzonego materiału, następnie otwiera się zawór tlenu tnącego i rozpoczyna się cięcie. Przesuw rozpoczyna się kiedy proces cięcia osiągnie dolną krawędź blachy i przedmucha szczelinę. Szerokość szczeliny cięcia zależy od grubości ciętego materiału. Im materiał grubszy tym większa szerokość szczeliny cięcia. Do rozgrzewania materiału może zostać zastosowany propan, acetylen, propylen lub gaz ziemny. Acetylen ma najwyższą temperaturę płomienia i zalecany jest do cięcia blach cienkich. Przy blachach grubszych prędkość cięcia jest podobna do propanu. Zwiększanie grubości materiału wymusza zwiększenie ilości przepływu gazu tnącego powoduje zwiększenie średnicy dyszy, a to ma wpływ na zwiększenie szczeliny. Propan jest tańszy, mniej przywiera żużel do dolnej krawędzi oraz występują mniejsze utwardzenia krawędzi i nadtopienie jej górnego obszaru. Cięcie blach pokrytych rdzą lub zgorzeliną wymaga zwiększenia natężenia przepływu gazów i zmniejszenia prędkości. Możliwe jest też pakietowe cięcie blach 6-12mm a nawet cieńszych. Muszą one jedynie dobrze przylegać do siebie, a pakiet nie powinien być grubszy niż 100 mm (zalecane 50).