Występują następujące klasy piaskowania, od najlepszej: SA3, SA2.5, SA2, SA1 oraz "stoczniowe" – SA1.5. Klasa SA3 możliwa jest do uzyskania tylko na nowej blasze.Piaskowanie zostało opatentowane przez Benjamina Tilghmana 18 października 1870 roku.Podczas piaskowania uderzające drobiny piasku (zazwyczaj oczyszczonego poprzez przesiewanie) mogą dostać się do płuc pracownika, co przy dłuższej pracy może wywołać jedną z chorób pylicznych, dlatego niedopuszczalne jest stosowanie suchego piasku kwarcowego jako ścierniwa lub dodatku do innych ścierniw, może on być wykorzystywany jedynie w technologiach pneumatycznych mokrych i wilgotnych. Piaskowanie można wykonywać tylko stosując się do ściśle określonych zasad BHP: musi zostać użyte ubranie ochronne zaopatrzone w wentylację oraz dopływ świeżego powietrza do oddychania.

Do piaskowania mogą być również użyte inne, dostatecznie rozdrobnione materiały: szlaka miedziowa, śrut, szkło, metal, suchy lód, granat (minerał), żużel a nawet zmielone kawałki skorupy orzechów kokosowych i innych roślin, co pozwala na uzyskanie specyficznego wyglądu obrabianej powierzchni.Piaskowanie śrutem nazywa się potocznie śrutowaniem. Wykonuje się je z reguły na hali ze względu na odzysk śrutu, chociaż są też urządzenia przenośne do śrutowania powierzchni płaskich, l/min.